વડોદરા શહેરના સલતવાડા વિસ્તારમાં એક સામાન્ય ઘર હતું, પરંતુ તે ઘરમાં ઉછરેલો યુવાન અસામાન્ય સપનાઓ ધરાવતો હતો. તેનું નામ હતું દિવાકર દધમાન ફલટણકર. બાળપણથી જ તેમને પ્રત્યે ખાસ આકર્ષણ હતું. દેશપ્રેમ તેમની વિચારધારાનો ભાગ હતો, અને “દેશ માટે કંઈક કરવું” એ તેમનો જીવનમંત્ર.
આ સપનાને સાકાર કરવા તેમણે ભારતીય સેના પસંદ કરી. કઠોર તાલીમ, શિસ્તભર્યું જીવન અને અવિરત સંઘર્ષ પછી તેઓ રાષ્ટ્રીય રાઈફલ્સમાં લાન્સ નાયક તરીકે દેશસેવામાં જોડાયા. જમ્મુ–કાશ્મીર જેવી સંવેદનશીલ અને જોખમી ભૂમિ પર ફરજ બજાવવી સરળ ન હતી, પરંતુ દિવાકર ફલટણકર માટે ફરજ સર્વોચ્ચ હતી.
કાશ્મીરના પહાડી વિસ્તારોમાં, જ્યાં દરેક પગલાં સાથે જોખમ જોડાયેલું હોય છે, ત્યાં તેઓ સાથી સૈનિકો સાથે દેશની આંતરિક સુરક્ષા માટે સતત તૈનાત રહેતા. પરિવારથી દૂર રહીને પણ તેમના મનમાં ક્યારેય ફરિયાદ ન હતી. તેઓ માનતા કે માતૃભૂમિની રક્ષા એ જ સાચી પૂજા છે.
એક ફરજના દિવસે આતંકીઓ સાથે ગંભીર અથડામણ સર્જાઈ. પરિસ્થિતિ અત્યંત તણાવપૂર્ણ હતી. ગોળીબાર વચ્ચે પણ દિવાકર ફલટણકર પોતાના સાથી સૈનિકોને બચાવવા આગળ વધ્યા. ફરજ અને સાહસનો પરિચય આપતા તેમણે અંતિમ ક્ષણ સુધી લડત ચાલુ રાખી. અંતે, દેશની રક્ષા કરતા કરતા તેઓ શહીદ થયા.
જ્યારે આ દુઃખદ સમાચાર વડોદરા પહોંચ્યા, ત્યારે આખું શહેર શોકમાં ડૂબી ગયું. સલતવાડાના રસ્તાઓ મૌન થઈ ગયા, આંખોમાં આંસુ હતા, પરંતુ છાતીમાં ગર્વ પણ હતો. લોકો કહેતા હતા —
“દિવાકર ગયા નથી, તેઓ અમર થયા છે.”
શહીદ લાન્સ નાયક દિવાકર દધમાન ફલટણકર આજે આપણા વચ્ચે શારીરિક રીતે હાજર નથી, પરંતુ તેમનું શૌર્ય, ત્યાગ અને દેશપ્રેમ વડોદરાની દરેક શ્વાસમાં જીવંત રહેશે. તેઓ માત્ર એક સૈનિક નહોતા, તેઓ યુવાનો માટે પ્રેરણા હતા અને રહેશે.
વડોદરાની માટી આજે પણ ગર્વથી કહે છે —
“મારો પુત્ર શહીદ છે.”
